ECLI:NL:RBAMS:2026:8654 Rechtbank Amsterdam , 18-08-2026 / 13/294258-24

Strafrecht > Materieel strafrecht

vonnis RECHTBANK AMSTERDAM

Afdeling Publiekrecht

Teams Strafrecht

Parketnummer: 13/294258-24

Datum uitspraak: 18 augustus 2026

Vonnis van de rechtbank Amsterdam, meervoudige kamer voor de behandeling van strafzaken, in de zaak tegen:

geboren te [geboorteplaats] ( [geboorteland] ) op [geboortedag] 1983, ingeschreven in de Basisregistratie personen op het adres

[adres 1] .

1 Het onderzoek ter terechtzitting

Dit vonnis is op tegenspraak gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting van 4 augustus 2026.

De rechtbank heeft kennisgenomen van de vordering van de officier van justitie, mr. M.T.A. de Ridder, en van wat verdachte en zijn raadsman, mr. D. Duijvelshoff, naar voren hebben gebracht.

2 Tenlastelegging

Aan verdachte is ten laste gelegd dat

hij op of omstreeks 12 september 2024 te Amsterdam ter uitvoering van het door verdachte voorgenomen misdrijf om [persoon 1] opzettelijk van het leven te beroven, die [persoon 1] met een (koks)mes heeft gestoken en/of heeft geslagen tegen/op het hoofd, terwijl de uitvoering van dat voorgenomen misdrijf niet is voltooid

subsidiair althans, indien het vorenstaande niet tot een veroordeling mocht of zou kunnen leiden:

hij op of omstreeks 12 september 2024 te Amsterdam ter uitvoering van het door verdachte voorgenomen misdrijf om aan [persoon 1] opzettelijk zwaar lichamelijk letsel toe te brengen die [persoon 1] met een (koks)mes heeft gestoken en/of heeft geslagen tegen/op het hoofd, terwijl de uitvoering van dat voorgenomen misdrijf niet is voltooid;

meer subsidiair althans, indien het vorenstaande niet tot een veroordeling mocht of zou kunnen leiden:

hij op of omstreeks 12 september 2024 te Amsterdam [persoon 1] heeft mishandeld, door die [persoon 1] met een (koks)mes te steken en/of te slaan tegen/op het hoofd.

3 Voorvragen

De dagvaarding is geldig, deze rechtbank is bevoegd tot kennisneming van het ten laste gelegde feit en de officier van justitie is ontvankelijk. Er zijn geen redenen voor schorsing van de vervolging.

4 Waardering van het bewijs

4.1 Het standpunt van het Openbaar Ministerie

De officier van justitie heeft zich – overeenkomstig haar schriftelijk requisitoir – op het standpunt gesteld dat de primair ten laste gelegde poging tot doodslag kan worden bewezen. Zij heeft daartoe de relevante bewijsmiddelen opgesomd.

4.2 Het standpunt van de verdediging

De raadsman heeft – overeenkomstig zijn schriftelijke pleitaantekeningen – primair integrale vrijspraak bepleit wegens gebrek aan bewijs. Hij heeft daartoe aangevoerd dat de lezingen van aangever en verdachte uiteenlopen en de verklaring van aangever niet betrouwbaar is. Het is onduidelijk wie er is begonnen met ruziemaken en de feitelijke toedracht voor het ontstaan van de hoofdwond is niet duidelijk.

4.3 Het oordeel van de rechtbank

4.3.1 Feiten en omstandigheden

Op grond van de stukken in het dossier kan worden vastgesteld dat aangever [persoon 1] (hierna telkens: [persoon 1] ) en verdachte in de avond van 12 september 2024 op straat in Amsterdam een conflict hebben gehad dat is uitgemond in een incident met een mes, waarbij [persoon 1] een hoofdwond heeft opgelopen. Omstanders hebben de politie gebeld en verdachte is vervolgens aangehouden. Onder verdachte is een groot mes in beslag genomen.

Meerdere getuigen hebben gezien dat de twee mannen hevig aan het discussiëren waren. Getuige [getuige 1] heeft gezien dat verdachte met het mes stond te zwaaien. Getuige [getuige 2] heeft verklaard dat hij zag dat verdachte een mes vasthad en dat de andere man bloed op zijn hoofd had. Hij heeft gezien dat de man met het mes in zijn hand een beweging van de man af maakte, alsof hij hem eerder geraakt had en zijn hand terughaalde. Hij zag bij het slachtoffer meteen letsel op zijn hoofd. Getuige [getuige 3] heeft verklaard dat hij heeft gezien dat verdachte een mes vasthield en dat de andere man afstand probeerde te houden van het mes. Geen van de getuigen heeft gezien wie als eerst aanviel.

4.3.2 Bewijsoverwegingen

De rechtbank stelt op basis van het dossier vast dat er in de avond van 12 september 2024 een worsteling heeft plaatsgevonden, waarbij verdachte tijdens de worsteling met een mes een zwaaiende beweging heeft gemaakt en [persoon 1] daardoor een hoofdwond heeft opgelopen. De rechtbank trekt daaruit de conclusie dat verdachte met een mes heeft geslagen op het hoofd van [persoon 1] .

4.3.3 Vrijspraak van de primair ten laste gelegde poging tot doodslag

De rechtbank stelt voorop dat voor een bewezenverklaring van een poging tot doodslag moet worden vastgesteld dat verdachte bewust de aanmerkelijke kans heeft aanvaard dat de dood zou intreden. De beantwoording van de vraag of een gedraging de aanmerkelijke kans op een bepaald gevolg in het leven roept, is afhankelijk van de omstandigheden van het geval, waarbij betekenis toekomt aan de aard van de gedraging en de omstandigheden waaronder deze is verricht.

Uit de verklaring van verdachte ter terechtzitting volgt dat zijn handelen niet willens en wetens op de dood van [persoon 1] was gericht. Ook de overige bewijsmiddelen geven daar geen aanknopingspunten voor. De vraag is dan of geoordeeld moet worden dat verdachte zich er bewust van is geweest dat zijn gedrag de aanmerkelijke kans op de dood van [persoon 1] tot gevolg kon hebben en dat hij dit risico (desondanks) willens en wetens heeft aanvaard. Hoewel zonder meer gevaarlijk, brengt niet ieder zwaaien met een mes in de richting van een persoon de aanmerkelijke kans met zich dat die persoon als gevolg daarvan komt te overlijden. Dat is afhankelijk van de concrete omstandigheden van het geval.

In het onderhavige geval kan de rechtbank niet vaststellen dat verdachte een stekende beweging heeft gemaakt, omdat het dossier daarvoor onvoldoende aanwijzingen bevat. Verdachte heeft met het mes in zijn hand een zwaaiende beweging gemaakt, als gevolg waarvan [persoon 1] op zijn hoofd is geraakt. Bij [persoon 1] is een wond op het (achter)hoofd geconstateerd. Het dossier bevat geen nadere (medische) stukken over de verwonding, zoals een letselverklaring. De rechtbank stelt vast dat er onvoldoende objectief bewijs voorhanden is op basis waarvan kan worden vastgesteld op welke manier en met welke kracht door verdachte is geslagen.

De rechtbank is van oordeel dat er daarom onvoldoende aanknopingspunten zijn om aan te nemen dat de kans aanmerkelijk was dat de zwaai met het mes in de hand zou leiden tot de dood van [persoon 1] . De rechtbank acht de primair ten laste gelegde poging tot doodslag dan ook niet bewezen. Verdachte zal daarvan worden vrijgesproken.

4.3.4 Bewezenverklaring van de subsidiair ten laste gelegde poging tot zware mishandeling

De rechtbank dient, nu verdachte van het primair ten laste gelegde zal worden vrijgesproken, de vraag te beantwoorden of verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan een poging tot zware mishandeling.

In het dossier bevindt zich een foto van de hoofdwond van [persoon 1] , veroorzaakt door het door verdachte gehanteerde mes. Zoals hiervoor al benoemd, beschikt de rechtbank niet over een letselverklaring, waardoor er geen informatie bekend is over de aard van het letsel en de duur van het herstel. Wel stelt de rechtbank op basis van een foto van het inbeslaggenomen mes vast dat het een relatief groot mes betrof.

De rechtbank kan niet vaststellen dat verdachte, toen hij een zwaaiende beweging maakte in de richting van het hoofd van [persoon 1] , vol opzet had op het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel bij hem. De rechtbank ziet zich dan ook voor de vraag gesteld of sprake is geweest van voorwaardelijk opzet op het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel bij [persoon 1] .

Naar het oordeel van de rechtbank is het een feit van algemene bekendheid dat er een aanmerkelijke kans bestaat dat aan een persoon zwaar lichamelijk letsel wordt toegebracht, als deze persoon op zijn hoofd wordt geraakt met een relatief groot mes. Het hoofd is een zeer kwetsbaar lichaamsdeel. Verdachte heeft, door het mes uit zijn tas te pakken en daarmee tijdens een worsteling in de richting van [persoon 1] te zwaaien, deze aanmerkelijke kans ook bewust aanvaard, zodat sprake is van

voorwaardelijk opzet op het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel bij [persoon 1] . De rechtbank acht de subsidiair ten laste gelegde poging tot zware mishandeling dan ook bewezen.

5 Bewezenverklaring

De rechtbank acht op grond van de in de bijlage vervatte bewijsmiddelen bewezen dat verdachte

op 12 september 2024 te Amsterdam ter uitvoering van het door verdachte voorgenomen misdrijf om aan [persoon 1] opzettelijk zwaar lichamelijk letsel toe te brengen die [persoon 1] met een mes heeft geslagen tegen het hoofd, terwijl de uitvoering van dat voorgenomen misdrijf niet is voltooid.

Voor zover in de tenlastelegging taal- en/of schrijffouten staan, zijn deze in de bewezenverklaring verbeterd. Verdachte is hierdoor niet in de verdediging geschaad.

6 De strafbaarheid van het feit

6.1 Het standpunt van de verdediging

De raadsman van verdachte heeft, voor het geval de rechtbank zijn bewijsverweer tot integrale vrijspraak verwerpt en tot een bewezenverklaring komt, een beroep op noodweer gedaan en betoogd dat verdachte dient te worden ontslagen van alle rechtsvervolging. Hij heeft hiertoe aangevoerd dat het aannemelijk is dat er sprake was van de dreiging van een ogenblikkelijke wederrechtelijke aanranding waartegen verdediging geboden en proportioneel was. Daarbij is van belang dat verdachte op het moment van het conflict weinig mobiel was als gevolg van een enkeloperatie, waarvan hij nog aan het herstellen was.

6.2 Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat verdachte geen geslaagd beroep op noodweer toekomt omdat hij degene is geweest die heeft aangevallen.

6.3 Het oordeel van de rechtbank

De rechtbank stelt voorop dat voor een geslaagd beroep op noodweer vereist is dat sprake is van een ogenblikkelijke, wederrechtelijke aanranding van eigen of andermans lichaam, eerbaarheid of goed, of de dreiging daarvan, waartegen de verdediging noodzakelijk en geboden is.

Indien door of namens de verdachte een beroep wordt gedaan op noodweer, dient de rechtbank allereerst te beoordelen of de feitelijke toedracht die aan het verweer ten grondslag is gelegd, op basis van de wettelijke bewijsmiddelen aannemelijk is geworden. Vervolgens dient de rechtbank te beoordelen of de vastgestelde feitelijke toedracht een beroep op noodweer rechtvaardigt. Meer concreet dient de rechtbank de vraag te beantwoorden of het door de verdachte begane strafbare feit was geboden door de noodzakelijke verdediging tegen een ogenblikkelijke, wederrechtelijke aanranding.

Over de aanleiding en de toedracht van het incident lopen de lezingen uiteen. Zo heeft [persoon 1] verklaard dat hij op straat bij een voor hem bekende dealer (zijnde verdachte) drugs wilde kopen. Nadat hij verdachte geld had gegeven, wilde verdachte hem slechts een klein beetje drugs geven. [persoon 1] wilde afzien van de drugsdeal en vroeg zijn geld terug, waarop verdachte zou hebben gezegd dat [persoon 1] hem in het verleden verraden had. Verdachte haalde vervolgens uit het niets een groot mes tevoorschijn, waarmee hij direct uithaalde in de richting van het hoofd van [persoon 1] . Hij werd door het mes geraakt op zijn hoofd.

Verdachte daarentegen heeft verklaard dat hij [persoon 1] niet persoonlijk kende en dat hij geen drugs aan het dealen was. Hij stelt door [persoon 1] beroofd te zijn. [persoon 1] vroeg om geld en toen verdachte hem iets gaf, wilde hij meer. [persoon 1] hield verdachte en zijn fiets van achteren vast en omdat [persoon 1] maar niet wilde loslaten had verdachte, toen hij loskwam, uit angst een mes uit zijn rugtas gepakt. Het mes zat in een doek gewikkeld. Verdachte heeft verklaard dat hij [persoon 1] met het mes angst wilde aanjagen. Vervolgens kwamen zij in een worsteling terecht en toen heeft hij met het mes gezwaaid, waarbij [persoon 1] door het mes is geraakt. Bij zijn aanhouding heeft verdachte verklaard dat hij zijn mes had gepakt omdat hij zag dat [persoon 1] een mes pakte. Ter terechtzitting heeft verdachte verklaard dat hij het mes uit zijn tas heeft gepakt omdat hij zag dat [persoon 1] steeds met zijn handen in zijn zakken ging. Verdachte was angstig omdat hij in het verleden al een keer door een mes is gestoken en om die reden had hij zijn mes uit zijn tas gepakt.

De rechtbank kan op basis van het dossier niet vaststellen dat [persoon 1] ook een mes had. De verklaring van verdachte dat [persoon 1] ook een mes had, wordt niet ondersteund door de getuigenverklaringen. Overigens vindt de rechtbank voor die stelling ook geen aanknopingspunten in het dossier en op zitting heeft verdachte daar ook niet meer over verklaard.

De verklaringen van verdachte en het slachtoffer over de feitelijke toedracht lopen sterk uiteen. De rechtbank kan op basis van het dossier niet met voldoende zekerheid vaststellen wat zich voorafgaand en ten tijde van het ten laste gelegde precies heeft afgespeeld. Voor het overige acht de rechtbank de door verdachte geschetste toedracht niet onaannemelijk, althans, deze kan op grond van het dossier niet worden uitgesloten.

De rechtbank is evenwel van oordeel dat de door verdachte beschreven dreigende aanranding – als deze heeft plaatsgehad – het handelen van verdachte niet rechtvaardigt. Ook indien wordt uitgegaan van de door verdachte geschetste feitelijke toedracht, is naar het oordeel van de rechtbank niet voldaan aan de eisen van een noodzakelijke verdediging. Verdachte heeft aangevoerd dat hij vanwege een recente enkeloperatie niet in staat was om lang te lopen of weg te rennen, en dat hij daarom met de fiets was. De rechtbank wil aannemen dat verdachte als gevolg van de enkeloperatie in zijn bewegingsvrijheid was beperkt. Dit betekent echter niet dat het gebruik van het mes reeds daarom noodzakelijk was.

Verdachte heeft immers verklaard dat hij, toen [persoon 1] zowel hem als zijn fiets vastpakte, het mes dat hij bij zich had heeft gepakt. Hij heeft verklaard dat hij zijn tas van zijn rug heeft gepakt, de rits daarvan heeft geopend en het mes, dat zich in een doek gewikkeld in de tas bevond, heeft gepakt. Vervolgens heeft hij met het mes richting het slachtoffer gezwaaid. Het pakken van een mes vereiste meerdere opeenvolgende handelingen. Verdachte is gedurende enige tijd in staat geweest om doelbewust deze handelingen te verrichten. Niet is gebleken dat hij geen andere, minder ingrijpende mogelijkheid had om zich aan de aanranding te onttrekken of zich daartegen te verdedigen.

Onder deze omstandigheden kan niet worden geoordeeld dat het gebruik van het mes noodzakelijk was ter afwending van de aanranding. De omstandigheid dat verdachte niet kon wegrennen, brengt niet mee dat het gebruik van een mes noodzakelijk was. Aan het vereiste van subsidiariteit is daarom niet voldaan.

Daar komt bij dat het gebruik van een groot mes onder de hiervoor beschreven omstandigheden niet in redelijke verhouding staat tot de aard en ernst van de door verdachte beschreven aanranding. Ook aan het vereiste van proportionaliteit is niet voldaan. Het beroep op noodweer wordt dan ook verworpen.

Het bewezen geachte is volgens de wet strafbaar. Het bestaan van een rechtvaardigingsgrond is niet aannemelijk geworden.

7 De strafbaarheid van verdachte

7.1 Het standpunt van de verdediging

De raadsman van verdachte heeft, voor het geval de rechtbank van oordeel is dat het beroep op noodweer niet slaagt, betoogd dat verdachte een geslaagd beroep op noodweerexces toekomt, omdat hij heeft gehandeld in een opwelling die veroorzaakt werd door [persoon 1] , op grond waarvan verdachte dient te worden ontslagen van alle rechtsvervolging.

7.2 Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat verdachte geen geslaagd beroep op noodweerexces toekomt.

7.3 Het oordeel van de rechtbank

Het beroep op noodweerexces slaagt niet. De rechtbank is van oordeel dat niet aannemelijk is geworden dat het buitenproportionele handelen van verdachte het gevolg is geweest van een door de (vermeende) aanranding veroorzaakte hevige gemoedsbeweging.

Er is geen omstandigheid aannemelijk geworden die de strafbaarheid van verdachte uitsluit. Verdachte is dan ook strafbaar.

8 Motivering van de straffen en maatregelen

8.1 De eis van de officier van justitie

De officier van justitie heeft gevorderd dat verdachte ter zake van het door haar primair bewezen geachte feit zal worden veroordeeld tot een gevangenisstraf van 30 (dertig) maanden met aftrek van voorarrest, waarvan 6 (zes) maanden voorwaardelijk, met een proeftijd van 2 (twee) jaren en met oplegging van de bijzondere voorwaarden zoals door de reclassering geadviseerd. De officier van justitie heeft gevorderd dat de schorsing van de voorlopige hechtenis van verdachte bij vonnis wordt opgeheven.

8.2 Het strafmaatverweer van de verdediging

De raadsman heeft, voor het geval de rechtbank zijn verweren verwerpt en toekomt aan strafoplegging, verzocht om rekening te houden met de persoonlijke omstandigheden van verdachte en aan hem een deels voorwaardelijke gevangenisstraf, met de bijzondere voorwaarden zoals door de reclassering geadviseerd, en een taakstraf op te leggen. De raadsman heeft verzocht om het onvoorwaardelijk deel van de gevangenisstraf gelijk te stellen aan de tijd die verdachte reeds in voorarrest heeft doorgebracht.

8.3 Het oordeel van de rechtbank

De hierna te noemen strafoplegging is in overeenstemming met de ernst van het bewezen geachte, de omstandigheden waaronder dit is begaan en de persoon van verdachte, zoals van een en ander ter terechtzitting is gebleken.

De rechtbank heeft bij de keuze tot het opleggen van een vrijheidsbenemende straf en bij de vaststelling van de duur daarvan in het bijzonder het volgende laten meewegen.

De ernst van het feit

Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan een poging tot zware mishandeling door met een mes een slaande beweging te maken richting het hoofd van het slachtoffer. Als gevolg van het handelen van verdachte heeft het slachtoffer een hoofdwond opgelopen. Dat is een zeer ernstig feit. Verdachte heeft met zijn handelen een ernstige inbreuk gemaakt op de lichamelijke integriteit van het slachtoffer en hij mag van geluk spreken dat het slachtoffer geen ernstiger letsel heeft opgelopen.

Uit de ter terechtzitting voorgelezen slachtofferverklaring is duidelijk geworden dat het incident een grote impact op het leven van het slachtoffer heeft gehad.

De persoon van de verdachte

Uit het Uittreksel Justitiële Documentatie (het strafblad) van verdachte van 16 september 2024 volgt dat verdachte meerdere keren is veroordeeld voor het plegen van drugs- en geweldsdelicten. Ten tijde van het plegen van onderhavig feit liep hij in twee proeftijden. Dit heeft hem er niet van weerhouden opnieuw de fout in te gaan.

De rechtbank heeft kennisgenomen van het rapport van GGZ Reclassering Inforsa Amsterdam van 21 juli 2026, opgemaakt door reclasseringswerker [persoon 2] . Dit rapport houdt – zakelijk weergegeven – onder meer het volgende in:

Er is bij verdachte sprake van een delictpatroon op het gebied van geweldsdelicten en het dealen van drugs. Daarnaast is er bij verdachte sprake van problematiek op het gebied van het psychosociaal functioneren, gezien de combinatie van zijn licht verstandelijke beperking, impulsiviteit, stressklachten, (verbale) agressie en alcoholgebruik. De reclassering acht het van belang dat verdachte behandeld wordt voor het verkrijgen van communicatievaardigheden in gevallen waarin hij onder druk staat, en dat hij zijn emoties beter leert herkennen en reguleren. Verdachte heeft in het verleden meerdere reclasseringstoezichten gehad en behandelingen ondergaan, maar het is hem vooralsnog niet gelukt om niet te recidiveren en zijn alcoholgebruik te minderen. Het recidiverisico, het risico op letsel en het risico op onttrekken aan de voorwaarden wordt ingeschat als gemiddeld. De reclassering stond voor een dilemma aangaande het wel of niet adviseren van reclasseringstoezicht. Enerzijds hebben eerdere interventies niet geleid tot duurzame gedragsverandering. Anderzijds zegt verdachte ervoor open te staan om met de reclassering te blijven samenwerken voor gedragsverandering en ziet de reclassering aanknopingspunten voor een toezicht gezien de huidige dakloosheid van verdachte, zijn verslavingsproblematiek en de problemen op het gebied van psychosociaal functioneren. De reclassering is al met al van mening dat het een meerwaarde heeft om verdachte nog een (mogelijk laatste) kans te geven. Daarnaast zou een reclasseringstoezicht functioneren als monitoring en als stok achter de deur. Geadviseerd wordt om aan verdachte een reclasseringstoezicht op te leggen met als bijzondere voorwaarden een meldplicht, ambulante behandeling, begeleid wonen of maatschappelijke opvang en dagbesteding.

Ter terechtzitting is reclasseringswerker [persoon 2] als deskundige gehoord. Zij heeft de inhoud van het rapport bevestigd en het geschetste dilemma nader toegelicht. Verdachte heeft zich ter terechtzitting bereid verklaard om zich – in geval van strafoplegging – te houden aan de door de reclassering geadviseerde bijzondere voorwaarden.

De rechtbank verenigt zich met de conclusies van voornoemd rapport en neemt het advies van de reclassering over.

De op te leggen straf

De rechtbank heeft bij het bepalen van de straf gekeken naar de oriëntatiepunten voor straftoemeting van het Landelijk Overleg Vakinhoud Strafrecht (LOVS); de vertrekpunten die strafrechters hanteren bij het bepalen van straffen. Bij de bewezenverklaring van het opzettelijk toebrengen van zwaar lichamelijk letsel met behulp van een wapen (niet zijnde een vuurwapen) wordt een gevangenisstraf van zeven maanden als uitgangspunt gehanteerd. Het feit dat het slachtoffer niet daadwerkelijk zwaar lichamelijk letsel heeft opgelopen en daarom een poging daartoe bewezen is verklaard, leidt tot een lagere straf.

De rechtbank houdt verder rekening met het tijdsverloop in deze zaak en ziet daarin aanleiding om aan verdachte een deels voorwaardelijke gevangenisstraf op te leggen. Daarbij acht de rechtbank het van belang dat verdachte hulp en begeleiding krijgt voor zowel zijn middelenproblematiek als zijn emotieregulatie. De reclassering kan hem daarbij helpen en de bijzondere voorwaarden die zijn geadviseerd bieden daar voldoende mogelijkheden voor. Gelet op de ernst van het gepleegde feit acht de rechtbank de oplegging van een taakstraf niet passend.

Dit alles maakt dat de rechtbank de oplegging van een gevangenisstraf van vijf maanden, waarvan twee maanden voorwaardelijk, met een proeftijd van twee jaren en met de bijzondere voorwaarden zoals door de reclassering geadviseerd, passend en geboden acht.

De rechtbank ziet geen aanleiding om de schorsing van het bevel tot voorlopige hechtenis van verdachte op te heffen, zoals door de officier van justitie gevorderd.

9 Beslag

9.1 Beslaglijst

Op de beslaglijst staan de volgende voorwerpen:

• 1 STK Mes (goednummer G6553136)
• 1 STK Tas (goednummer G6553135)
• 1 STK Broek (goednummer G6553143)
• 1 STK Jas (goednummer G6553144)
• 1 STK Shirt (goednummer G6553145).

9.1 **Het standpunt van de officier van justitie **

De officier van justitie heeft gevorderd dat het mes wordt onttrokken aan het verkeer. Ten aanzien van de overige inbeslaggenomen goederen – een tas, een broek, een jas en een shirt – heeft de officier van justitie de teruggave aan de rechthebbende gevorderd.

9.2 Het standpunt van de verdediging

De raadsman heeft erop gewezen dat verdachte afstand heeft gedaan van het mes en heeft verzocht het mes te onttrekken aan het verkeer. Ten aanzien van de overige inbeslaggenomen goederen heeft de raadsman verzocht de teruggave aan de rechthebbende te gelasten.

9.3 Het oordeel van de rechtbank

Onttrekking aan het verkeer

Het inbeslaggenomen en niet teruggegeven mes dient onttrokken te worden aan het verkeer en is daarvoor vatbaar, aangezien met behulp van dit voorwerp het subsidiair bewezen geachte is begaan en

dit voorwerp van zodanige aard is dat het ongecontroleerde bezit daarvan in strijd is met het algemeen belang.

Teruggave aan de rechthebbende

Ten aanzien van de tas, de broek, de jas en het shirt zal de rechtbank de teruggave aan de rechthebbende gelasten, nu het belang van strafvordering zich daartegen niet langer verzet.

10 Ten aanzien van de benadeelde partij

10.1 De vordering van de benadeelde partij [persoon 1]

De benadeelde partij [persoon 1] vordert betaling van € 3.500,00 (drieduizend vijfhonderd euro) aan vergoeding voor immateriële schade, te vermeerderen met de wettelijke rente en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.

10.2 **Het standpunt van de officier van justitie **

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat de vordering in het geheel wordt toegewezen, vermeerderd met de wettelijke rente en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.

10.3 Het standpunt van de verdediging

De raadsman heeft, gelet op zijn primaire standpunt tot integrale vrijspraak, verzocht de vordering niet-ontvankelijk te verklaren. Subsidiair heeft de raadsman verzocht de gevorderde immateriële schadevergoeding aanzienlijk te matigen.

10.4 Het oordeel van de rechtbank

De rechtbank begrijpt dat de vordering van de benadeelde partij is gebaseerd op artikel 6:106 aanhef en onder sub b van het Burgerlijk Wetboek (hierna: BW). Vergoeding van immateriële schade op grond van artikel 6:106 sub b BW is mogelijk als de benadeelde partij lichamelijk letsel heeft opgelopen, is aangetast in zijn eer of goede naam of op andere wijze in zijn persoon is aangetast.

De rechtbank stelt vast dat de benadeelde partij lichamelijk letsel heeft opgelopen als gevolg van het door verdachte gepleegde strafbare feit.

Van aantasting in de persoon op andere wijze is in ieder geval sprake als de benadeelde partij geestelijk letsel (psychische) schade heeft opgelopen. Het bestaan van geestelijk letsel moet naar objectieve maatstaven zijn of kunnen worden vastgesteld. Op basis van de onderbouwing van de vordering van de benadeelde partij kan de rechtbank niet vaststellen dat de benadeelde partij als gevolg van het door verdachte gepleegde feit geestelijk letsel heeft opgelopen. De benadeelde partij is niet onder behandeling van een arts of psycholoog, omdat dit – volgens zijn begeleidster van de [naam groep] – niet mogelijk is vanwege de verslavingsproblematiek van de benadeelde partij. De benadeelde partij heeft ook overigens geen concrete en objectieve gegevens aangedragen waaruit blijkt dat ten gevolge van het strafbare feit een psychische beschadiging is ontstaan.

Vast staat dat aan de benadeelde partij door het subsidiair bewezen verklaarde rechtstreeks immateriële schade is toegebracht. Op grond van artikel 6:106 lid 1 BW heeft de benadeelde partij recht op een naar billijkheid vast te stellen vergoeding van de immateriële schade aangezien de benadeelde partij ten gevolge van het strafbare feit lichamelijk letsel heeft opgelopen.

De rechtbank heeft bij het vaststellen van de vergoeding rekening gehouden met de omstandigheid dat er geen letselverklaring is opgemaakt, waardoor er geen informatie bekend is over de aard en de ernst van het letsel. Daarnaast is er geen informatie beschikbaar over de duur van het letsel en (eventuele) littekenvorming. In het dossier bevindt zich wel een foto waarop de wond in het hoofd van de benadeelde partij zichtbaar is. De rechtbank neemt op basis van de foto van het letsel aan dat de benadeelde partij last en pijn heeft ondervonden.

Bij het bepalen van de hoogte van de immateriële schadevergoeding heeft de rechtbank gekeken naar de Rotterdamse schaal. In deze schaal staat vermeld dat in geval van licht letsel met een herstelperiode van ongeveer twee maanden een schadevergoeding tot € 1.100,00 wordt opgelegd. Met inachtneming van het voorgaande en rekening houdend met de vergoedingen die in soortgelijke zaken worden toegekend, begroot de rechtbank de immateriële schadevergoeding naar billijkheid op € 1.000,00, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf het moment van het ontstaan van de schade (12 september 2024). De rechtbank verklaart de vordering voor het overige deel niet-ontvankelijk.

Voorts wordt verdachte veroordeeld in de kosten die de benadeelde partij heeft gemaakt en ten behoeve van de tenuitvoerlegging van deze uitspraak nog zal maken, tot op heden begroot op nihil.

De rechtbank zal de hierna te noemen schadevergoedingsmaatregel opleggen, aangezien verdachte jegens het slachtoffer [persoon 1] naar burgerlijk recht aansprakelijk is voor de schade die door het subsidiair bewezen geachte feit is toegebracht. De rechtbank waardeert deze op een bedrag van € 1.000,00, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf het moment van het ontstaan van de schade (12 september 2024)

11 Toepasselijke wettelijke voorschriften

De op te leggen straf is gegrond op de artikelen 14a, 14b, 14c, 14d, 36b, 36c, 36f, 45 en 302 van het Wetboek van Strafrecht.

12 Beslissing

De rechtbank komt op grond van het voorgaande tot de volgende beslissing.

Verklaart het primair ten laste gelegde niet bewezen en spreekt verdachte daarvan vrij.

Verklaart bewezen dat verdachte het subsidiair ten laste gelegde heeft begaan zoals hiervoor in rubriek 5 is vermeld.

Verklaart niet bewezen hetgeen aan verdachte meer of anders is ten laste gelegd dan hiervoor is bewezen verklaard en spreekt verdachte daarvan vrij.

Het bewezen verklaarde levert op:

poging tot zware mishandeling.

Verklaart het bewezene strafbaar.

Verklaart verdachte, [verdachte], daarvoor strafbaar.

Veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 5 (vijf) maanden.

Beveelt dat de tijd die door veroordeelde voor de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in verzekering en in voorlopige hechtenis is doorgebracht, bij de tenuitvoerlegging van die straf in mindering gebracht zal worden.

Bepaalt dat een gedeelte, groot 2 (twee) maanden, van deze gevangenisstraf niet ten uit voer gelegd zal worden, tenzij later anders wordt bevolen.

Stelt daarbij een **proeftijd van 2 (twee) jaren **vast.

De tenuitvoerlegging kan worden bevolen als de veroordeelde zich voor het einde van de proeftijd schuldig maakt aan een strafbaar feit.

De tenuitvoerlegging kan ook worden bevolen als de veroordeelde gedurende de proeftijd niet aan de hierna vermelde bijzondere voorwaarden voldoet.

Stelt als bijzondere voorwaarden:

Meldplicht bij reclassering

Veroordeelde meldt zich gedurende de proeftijd op afspraken met de reclassering, zo vaak en zolang de reclassering dat nodig vindt. De reclassering bepaalt op welke dagen en tijdstippen deze afspraken zijn. Voor de eerste afspraak meldt de veroordeelde zich binnen 5 (vijf) dagen nadat de proeftijd is ingegaan bij Reclassering Inforsa op het adres [adres 2] .

Ambulante behandeling

Veroordeelde laat zich behandelen door Family Supporters of een soortgelijke zorgverlener, te bepalen door de reclassering. De behandeling start zodra veroordeelde is geaccepteerd door de zorgverlener. De behandeling duurt de gehele proeftijd of zoveel korter als de reclassering nodig vindt. Veroordeelde houdt zich aan de huisregels en de aanwijzingen die de zorgverlener geeft voor de behandeling. Gelet op de problematiek kan hieronder ook het innemen van medicijnen vallen, als de zorgverlener dat nodig vindt.

Begeleid wonen of maatschappelijke opvang

Veroordeelde verblijft in [verblijfplaats] of een andere instelling voor beschermd wonen of maatschappelijke opvang, te bepalen door de reclassering. Het verblijf start zodra veroordeelde is geaccepteerd door de instelling. Het verblijf duurt de gehele proeftijd of zoveel korter als de reclassering nodig vindt. Veroordeelde houdt zich aan de huisregels en het dagprogramma dat de instelling in overleg met de reclassering voor hem heeft opgesteld.

Dagbesteding

Veroordeelde spant zich in voor het vinden en behouden van betaald werk, onbetaald werk en/of vrijetijdsbesteding, met een vaste structuur. De dagbesteding draagt bij aan het voorkomen van delictgedrag.

Geeft aan de reclassering de opdracht als bedoeld in artikel 14c, zesde lid, van het Wetboek van Strafrecht toezicht te houden op de naleving van de voorwaarden en de veroordeelde ten behoeve daarvan te begeleiden.

Voorwaarden daarbij zijn dat de veroordeelde gedurende de proeftijd:

• ten behoeve van het vaststellen van zijn identiteit medewerking zal verlenen aan het nemen van een of meer vingerafdrukken of een identiteitsbewijs als bedoeld in artikel 1 van de Wet op de identificatieplicht ter inzage aanbiedt;

• medewerking verleent aan het reclasseringstoezicht, bedoeld in artikel 14c, zesde lid, van het Wetboek van Strafrecht, daaronder begrepen de medewerking aan huisbezoeken en het zich melden bij de reclassering zo vaak en zolang als de reclassering dit noodzakelijk acht.

Verklaart onttrokken aan het verkeer:

1 STK Mes Omschrijving: PL1300-2024217806-G6553136

Gelast de teruggave aan de rechthebbende van:

1 STK Tas Omschrijving: PL1300-2024217806-G6553135 3. 1 1 STK Broek Omschrijving: PL1300-2024217806-G6553143 3. 1 1 STK Jas

Omschrijving: PL1300-2024217806-G6553144 1 STK Shirt Omschrijving: PL1300-2024217806-G6553145

Beslissing op de vordering van de benadeelde partij [persoon 1]

Wijst de vordering van de benadeelde partij toe tot een bedrag van € 1.000,00 (duizend euro) aan vergoeding van immateriële schade, te vermeerderen met de wettelijke rente daarover vanaf het moment van het ontstaan van de schade (12 september 2024) tot aan de dag van de algehele voldoening.

Verklaart de vordering voor het overige deel niet-ontvankelijk.

Veroordeelt verdachte tot betaling van het toegewezen bedrag aan [persoon 1] voornoemd.

Veroordeelt verdachte voorts in de kosten door de benadeelde partij gemaakt en ten behoeve van de tenuitvoerlegging van deze uitspraak nog te maken, tot op heden begroot op nihil.

Schadevergoedingsmaatregel

Legt verdachte de verplichting op ten behoeve van [persoon 1] aan de staat € 1.000,00 (duizend euro) te betalen, te vermeerderen met de wettelijke rente daarover vanaf het moment van het ontstaan van de schade (12 september 2024) tot aan de dag van de algehele voldoening. Bij gebreke van betaling en verhaal kan gijzeling worden toegepast voor de duur van 10 (tien) dagen. De toepassing van die gijzeling heft de betalingsverplichting niet op.

Bepaalt dat, indien en voor zover verdachte aan een van de genoemde betalingsverplichtingen heeft voldaan, daarmee de andere is vervallen.

Dit vonnis is gewezen door mr. C.M. Berkhout,voorzitter, mrs. M. Nieuwenhuijs en M.P.N. Gommers,rechters, in tegenwoordigheid van mr. M.C. Lieberwirth, griffier, en uitgesproken op de openbare terechtzitting van deze rechtbank van 18 augustus 2026.

[...]

.