ECLI:NL:GHSHE:2026:2078 Gerechtshof 's-Hertogenbosch , 29-07-2026 / 25/641, 25/642 en 25/643

Bestuursrecht > Belastingrecht

GERECHTSHOF ’s-HERTOGENBOSCH Team belastingrecht Meervoudige Belastingkamer Nummers: 25/641, 25/642 en 25/643

Uitspraak op het hoger beroep van

wonend in [woonplaats] , België hierna: belanghebbende,

tegen de uitspraak van de rechtbank Zeeland-West-Brabant (hierna: de rechtbank) van 21 februari 2025, nummers BRE 23/11850, 23/11851 en 23/11852, in het geding tussen belanghebbende en

de heffingsambtenaar van de gemeente Middelburg,

hierna: de heffingsambtenaar.

1 Ontstaan en loop van het geding

1.1. De heffingsambtenaar heeft aanslagen forensenbelasting voor de kalenderjaren 2021, 2022 en 2023 opgelegd (hierna: de aanslagen).

1.2. Belanghebbende heeft bezwaar gemaakt. De heffingsambtenaar heeft uitspraken op bezwaar gedaan en de bezwaren ongegrond verklaard.

1.3. Belanghebbende heeft tegen deze uitspraken beroep ingesteld bij de rechtbank. De rechtbank heeft de beroepen ongegrond verklaard.

1.4. Belanghebbende heeft tegen de uitspraak van de rechtbank hoger beroep ingesteld bij het hof. De heffingsambtenaar heeft een verweerschrift ingediend.

1.5. Belanghebbende heeft vóór de zitting nadere stukken ingediend. Deze stukken zijn doorgestuurd naar de heffingsambtenaar.

1.6. De zitting heeft plaatsgevonden op 16 juli 2026 in ’s-Hertogenbosch. Daar zijn verschenen belanghebbende en, namens de heffingsambtenaar, [heffingsambtenaar] .

1.7. Het hof heeft aan het einde van de zitting het onderzoek gesloten.

2 Feiten

2.1. [bedrijf] B.V. (de vennootschap) is eigenaar van de woning aan de [adres] te [plaats] (de woning). [plaats] maakt deel uit van de gemeente Middelburg. De woning is vóór 2021 gemeubileerd opgeleverd.

2.2. Belanghebbende is directeur en enig aandeelhouder van de vennootschap.

2.3. Belanghebbende had zijn hoofdverblijf in de jaren 2021 tot en met 2023 in België.

2.4. De woning is in de jaren 2021 tot en met 2023 niet verhuurd aan derden.

2.5. De heffingsambtenaar heeft met dagtekening van 30 april 2023 de aanslagen 2021 en 2022 en met dagtekening 30 juni 2023 de aanslag 2023 opgelegd. De forensenbelasting verschuldigd volgens deze aanslagen bedraagt € 1.562,78 (2021), € 2.727,08 (2022) en € 3.120,22 (2023).

2.6. Voor het instellen van het hoger beroep heeft belanghebbende € 579 griffierecht betaald.

3 Geschil en conclusies van partijen

3.1. Het geschil betreft het antwoord op de vraag of de aanslagen terecht aan belanghebbende zijn opgelegd. Als de aanslagen terecht zijn opgelegd zijn de verschuldigde bedragen (zie 2.5) niet in geschil.

3.2. Belanghebbende concludeert tot vernietiging van de aanslagen. De heffingsambtenaar concludeert tot bevestiging van de uitspraak van de rechtbank.

4 Gronden

Vooraf en ambtshalve

Griffierecht

4.1. De griffier heeft aan belanghebbende voor het instellen van het hoger beroep een bedrag van € 579 griffierecht in rekening gebracht. Belanghebbende heeft dit bedrag betaald. Hoewel belanghebbende het hoger beroep op briefpapier van de vennootschap heeft ingediend en namens de vennootschap heeft ondertekend is naar het oordeel van het hof buiten twijfel dat hij dit rechtsmiddel niet namens de vennootschap maar voor zichzelf heeft ingesteld. De aanslagen zijn immers aan hem als natuurlijke persoon opgelegd en ook de uitspraak van de rechtbank waartegen hoger beroep is ingesteld noemt belanghebbende en niet de vennootschap als procespartij. Aan belanghebbende had dan ook griffierecht van € 143 in rekening gebracht moeten worden. Het hof zal daarom de griffier gelasten aan belanghebbende het te veel betaalde griffierecht terug te betalen tot een bedrag van € 436.

Ten aanzien van het geschil

Partijstandpunten

4.2. Belanghebbende stelt dat de aanslagen ten onrechte aan hem zijn opgelegd. Volgens belanghebbende is hij niet belastingplichtig voor de forensenbelasting omdat niet hij maar de vennootschap eigenaar is van de woning. Verder voert belanghebbende aan dat de woning ten behoeve van de verhuur is gekocht, maar dat verhuur in deze jaren niet mogelijk was (i) door coronamaatregelen (in 2021), (ii) doordat de omgeving van de woning nog een grote bouwwerf was (in 2021), (iii) doordat er meermaals verzakkingen zijn ontstaan aan de waterkant, in de bestrating en de tuin rond de woning bij de overgang van het terras (hierna: de verzakkingen) en (iv) omdat de beoogde verhuurorganisatie niet wilde overgaan tot verhuur van de woningen. Belanghebbende stelt dat hij alleen van 19 tot 24 juli 2021, van 21 tot 24 juli 2022 en 5 en 6 augustus 2022 van de woning gebruik heeft gemaakt.

4.3. De heffingsambtenaar stelt dat belanghebbende als directeur en enig aandeelhouder van de vennootschap de volledige feitelijke beschikkingsmacht over de woning heeft. Aangezien de woning niet verhuurd was, heeft belanghebbende de woning voor zich ter beschikking gehouden. Dat de woning/tuin in de jaren 2021 tot en met 2023 volgens belanghebbende niet voldeed aan bepaalde ‘eisen’ en dat dat de woning niet kon worden verhuurd, doet daar volgens de heffingsambtenaar niet aan af. De heffingsambtenaar betwist dat belanghebbende zo goed als geen gebruik gemaakt heeft van de woning. Hij wijst daarbij op het energieverbruik in de woning.

Toetsingskader

4.4. De gemeente Middelburg heft in de jaren 2021, 2022 en 2023 bij wege van aanslag een forensenbelasting van de natuurlijke personen, die, zonder in de gemeente hoofdverblijf te hebben, er op meer dan 90 dagen van het belastingjaar voor zich of hun gezin een gemeubileerde woning beschikbaar houden. Het belastingjaar is gelijk aan het kalenderjaar.

4.5. Vaststaat dat belanghebbende een natuurlijke persoon is die hoofdverblijf heeft buiten de gemeente Middelburg. Ook is niet in geschil dat de woning gedurende de gehele kalenderjaren 2021, 2022 en 2023 gemeubileerd is geweest en beschikte over toilet, was- en kookgelegenheid en aansluitingen op het water-, gas- en elektriciteitsnet. Wat partijen verdeeld houdt is de vraag of belanghebbende de woning voor zich of zijn gezin beschikbaar heeft gehouden op meer dan 90 dagen van elk van de genoemde belastingjaren.

Het voor zich en zijn gezin beschikbaar houden

4.6. Het beschikbaar houden van een gemeubileerde woning voor zich of voor zijn gezin doet zich voor indien die woning uit enige oorzaak meer dan voorbijgaand en in zekere mate duurzaam ter beschikking staat. Belanghebbende is directeur en enig aandeelhouder van de vennootschap die eigenaar is van de woning en het is aannemelijk dat hij in die hoedanigheid indirect de volledige feitelijke beschikkingsmacht over de woning heeft. De woning heeft belanghebbende dan ook in 2021, 2022 en 2023 gedurende het hele jaar ter beschikking gestaan. De omstandigheid dat in delen van het jaar 2021 het gebruik van de woning of het reizen daarnaartoe vanuit het buitenland door de coronamaatregelen mogelijk beperkt was doet daar niet aan af. Ook de stellingen van belanghebbende over de gebrekkige infrastructuur rondom het huis en de verzakkingen kunnen hem niet baten omdat niet aannemelijk is geworden dat de woning hierdoor onbereikbaar was of de woning redelijkerwijs niet door hem of zijn gezin gebruikt kon worden. Of en in hoeverre van een gemeubileerde woning daadwerkelijk gebruik wordt gemaakt is voor de forensenbelasting niet van belang. Ten slotte is niet in geschil dat er in de jaren 2021 tot en met 2023 geen verhuur(bemiddelings)overeenkomsten zijn geweest die het gebruik van de woning door belanghebbende hebben beperkt. Uit het voorgaande volgt dat belanghebbende belastingplichtig is voor de forensenbelasting in 2021, 2022 en 2023 en dat de aanslagen terecht zijn opgelegd.

Tussenconclusie

4.7. De slotsom is dat het hoger beroep ongegrond is.

Ten aanzien van het griffierecht

4.8. Het hof ziet geen aanleiding om het griffierecht te laten vergoeden.

Ten aanzien van de proceskosten

4.9. Het hof oordeelt dat er geen redenen zijn voor een veroordeling in de proceskosten als bedoeld in artikel 8:75 Awb.

5 Beslissing

Het hof:

• verklaart het hoger beroep ongegrond;
• bevestigt de uitspraak van de rechtbank;
• gelast de griffier aan belanghebbende het te veel betaalde griffierecht terug te betalen tot een bedrag van € 436.

De uitspraak is gedaan door B.J. Rubbens, voorzitter, J.M. van der Vegt en P.J. Wattel, in tegenwoordigheid van M.M. Stassen-Kanters, als griffier.

De beslissing is in het openbaar uitgesproken op 29 juli 2026 en een afschrift van de uitspraak is op die datum in Mijn Rechtspraak geplaatst. Aan de partij die niet digitaal procedeert, is een afschrift op die datum aangetekend per post verzonden.

De griffier,De voorzitter,

M.M. Stassen-KantersB.J. Rubbens

Het aanwenden van een rechtsmiddel

Tegen deze uitspraak kunnen beide partijen binnen zes weken na de verzenddatum beroep in cassatie instellen bij de Hoge Raad der Nederlanden via het webportaal van de Hoge Raad www.hogeraad.nl. Bepaalde personen die niet worden vertegenwoordigd door een gemachtigde die beroepsmatig rechtsbijstand verleent, mogen per post beroep in cassatie instellen. Dit zijn natuurlijke personen en verenigingen waarvan de statuten niet zijn opgenomen in een notariële akte. Als zij geen gebruik willen maken van digitaal procederen kunnen deze personen het beroepschrift in cassatie sturen aan de Hoge Raad der Nederlanden (belastingkamer), postbus 20303, 2500 EH Den Haag. Alle andere personen en gemachtigden die beroepsmatig rechtsbijstand verlenen, zijn in beginsel verplicht digitaal te procederen (zie www.hogeraad.nl). Bij het instellen van beroep in cassatie moet het volgende in acht worden genomen:

• Bij het beroepschrift wordt een afschrift van deze uitspraak overgelegd.

• (Alleen bij procederen op papier) het beroepschrift moet ondertekend zijn;

• Het beroepschrift moet ten minste het volgende vermelden:

• de naam en het adres van de indiener;

• de dagtekening;

• een omschrijving van de uitspraak waartegen het beroep in cassatie is gericht;

• e gronden van het beroep in cassatie.

Voor het instellen van beroep in cassatie is griffierecht verschuldigd. Na het instellen van beroep in cassatie ontvangt de indiener een nota griffierecht van de griffier van de Hoge Raad. In het cassatieberoepschrift kan de Hoge Raad verzocht worden om de andere partij te veroordelen in de proceskosten.